पुग्ने कुनै ठाउँ छैन, तै पनि साथै चलि रह्यौं,
जानि-जानी दिन-रात, मिठो भुल गरी रह्यौं !
त्यो मिठो संयोग थियो, जुन मोडमा भेट भयौं,
बाहाना बनाइ दुबै, बिस्तारै नजिक भयौं !
मनै त हो पग्लिएछ, आगो छेउ नौनि सरि,
सकिएन रोक्नलाई, पछि यसलाई कसै गरि !!
यो कस्तो संबन्ध हो, कस्तो नाता जोड्न पुग्यौं,
कोरिएका बन्धनको, सिमाना तोड्न पुग्यौं !
थाहा छ छुट्नु पर्छ, तै पनि साथ झेल्यौं,
दुबैको हार हुने, कस्तो यो खेल खेल्यौं
कृष्ण प्रसाद मरासीनी
पोखर १ सिम्पानी
बगर
हाल
दोह कतार
krishnamaraseni@yahoo.com

No comments:
Post a Comment